Συμπαντική Ορθοδοξία

45,00

Κατηγορία:

Ένα βιβλίο γεμάτο φως 

«Συμπαντική Ορθοδοξία» του Χάρη Λαμπίδη.

Κριτική από τον Σαράντο Καργάκο

Στη μαρτυρία του «Η Συμπαντική Ορθοδοξία», Λόγος αποκριτικός, ο Χάρης Λαμπίδης οραματίζεται «μια νέα σχέση Θεού – ανθρώπων. Νέα αποτίμηση του Πολιτισμού. Όχι μόνον Τέχνη και ευμάρεια, αλλά πρωτίστως σχέσεις φιλαλληλίας. Και προϋπόθεση αυτής της σχέσεως η Ειρήνη. Όχι εκείνη μεταξύ των κρατών, αλλά ειρήνευση των ψυχών… Θα νοιώσουν αγαλλίαση οι ψυχές όσων σε τούτο τον τρικυμιώδη αιώνα οραματίσθηκαν, επίστεψαν και εργάσθηκαν για έναν ειρηνικό κόσμο αγάπης και ομορφιάς, όταν οι επερχόμενες γενιές συμφωνήσουν στο γεγονός και παραδεχθούν (παραλλάζοντας ή συμπληρώνοντας το απόφθεγμα του Ντοστογιέφσκυ) ότι για μια ακόμη φορά η Ορθοδοξία έσωσε τον κόσμο…».

Ο συγγραφέας επιχειρεί έναν προσδιορισμό της έννοιας «Πολιτισμός», η οποία είναι η εσχάτη Σοφία, η πραγματική Αποκάλυψη.

«Όταν θα οριστικοποιηθεί η χρεωκοπία της επονείδιστης ιστορίας της αγριότητας, τότε θα ρίξουμε τη ματιά μας προς τα μέσα, στην ανεύρεση του αληθινού μηνύματος της ζωής, της εκ Θεού καταγωγής μας, της εν τω κόσμω διαδρομής μας και της απερινόητης μοίρας μας. Ενός εστί χρεία: κοινή πίστη για την εσωτερική υπόσταση και την συμπαντική διάσταση του ανθρώπου, την οποίαν μόνον η Ορθοδοξία μπορεί να την δώσει, διότι έχει τα εφόδια και την δυνατότητα από τον πλούτο των αληθειών πού με πολύ μόχθο και διεισδυτική επεξεργασία κατακύρωσαν οι Πατέρες».

Ο συγγραφέας προσδοκά η Ορθοδοξία να αποτελέσει για τον Άνθρωπο το «Πιστεύω» της 3ης μετά Χριστόν χιλιετίας… Φιλαλληλία και ειρήνευση των ψυχών προς μια πραγμάτωση του αληθινού Πολιτισμού.

Το πολυσήμαντο αυτό βιβλίο ερμηνεύει τη θέση μας και τη σχέση μας με την Ορθοδοξία αλλά και με τον κόσμο. Γιατί η Ορθοδοξία δεν μας απομονώνει, όπως πιστεύουν μερικοί που πάσχουν από πνευματική μυωπία, αντίθετα μας ενώνει με όλο το Σύμπαν κοσμολογικά, πνευματικά και αισθητικά.

Ας μη νομισθεί ότι το έργο αυτό, λόγω του τίτλου, είναι θεολογικό, με τη στενή έννοια. Θεολογικό είναι με την ευρεία έννοια, αν βέβαια θεωρήσουμε την ομορφιά, όση μας έχει απομείνει, ως ένδειξη κι έκφραση της Θείας Δημιουργίας.

Ο Χάρης Λαμπίδης πιστεύει ότι η ανθρώπινη περιπέτεια είναι ιχνηλασία του Θεού.

Στη σελίδα 117 γράφει: «Ο Θεός μόνον δια του ανθρώπου μπορούσε να ολοκληρώσει το φάσμα των δυνατοτήτων του και πάλι δια του ανθρώπου να καταστήσει την παρουσία Του αισθητή. Τι νόημα, διερωτάται ο Λαμπίδης, θα είχε η ύπαρξη του Θεού αν ο Θεός δεν είχε πλάσει τον άνθρωπο ερευνητή που θα αποκρυπτογραφούσε τη δημιουργία Του ; Νιώθει πως η πνευματική αγυρτεία έφθασε στα όρια της. «Οι δοκησίσοφες και επιφανειακές απαντήσεις δεν έχουν πια θέση κατέρρευσαν, όπως ο κομμουνισμός μαζί με τους τελευταίους Γάλλος σοφιστές (Σαρτρ, Αλτουσέρ, Λακάν κ.λπ.» (σελ. 159).

 

Δεν είναι αρνητής του δυτικού κόσμου ο Κωνσταντινουπολίτης Λαμπίδης. Είναι σωστός εκτιμητής. Γράφει: «Οι Δυτικοί πήραν το κάλλος (ό,τι γενικά σήμαινε αυτό ως αξία) από την Αρχαία Ελλάδα και καλώς έπραξαν. Το ανασύνθεσαν και αυτό αποτέλεσε την Αναγέννηση της Τέχνης… Στη Μουσική δημιούργησαν θαύματα. Σ΄ ένα μόνο υστέρησαν. Στο θαύμα που λέγεται άνθρωπος. Πήραν έναν επιφανειακό χριστιανισμό, που σε ευσεβίζει, χωρίς να σε κάνει ευσεβή. Έναν χριστιανισμό που αγνοεί την έννοια της αλληλεγγύης.

Ποια θέση μπορεί να έχει ο σημερινός Έλληνας στον σύγχρονο συμπαντικό πολιτισμό ; Ο Λαμπίδης στη σελίδα 318 θυμάται το παυλικό: «Μικρά ζύμη όλον το φύραμα ζυμοί». Όμως αυτή η ζύμωση θα συντελεσθεί όταν «την επαγγελίαν του πνεύματος λάβωμεν δια πίστεως». Να ξαναβρούμε τον πολιτισμό μας που είναι ταυτότητα πνεύματος και ψυχής. Τότε μόνο θα γίνουμε σύγχρονοι κι όχι εκσυγχρονιστές. Αυτή η αντίληψη διαποτίζει τη σκέψη του Χάρη Λαμπίδη έναντι κάποιων εξωτερικών εχθρών.

 

Στον κόσμο μας, λέει ο Λαμπίδης, «επερίσσευσε η φρεναπάτη» (σελ. 537). Γι αυτό καταστρέφεται ανελέητα το περιβάλλον, φυσικό και ανθρωπογενές. «Πρέπει να απεμπλακούμε από τα δόκανα που μας έστησε η κοσμική λογική» γράφει ο Λαμπίδης. «Είναι πλέον βέβαιο ότι άξονας πάσης εξελίξεως είναι ο άνθρωπος και από τον άνθρωπο θα προέλθει ή σωτηρία» (σελ. 538-9). Από τον άνθρωπο όμως μπορεί να προέλθει και η καταστροφή. Γι αυτό πρέπει το πνεύμα του να φωτισθεί από μια θεία πνοή.

 

Αντί για επανάσταση κατά του Θεού, απαιτείται σεβασμός στην υπόσταση του Θεού. Ο Θεός, λέει ο Λαμπίδης, είναι ο Δημιουργός του Σύμπαντος. Και έχρισε ως ανάδοχον του έργου Του το πνεύμα. Αυτού του πνεύματος πρέπει να πλησθώμεν για να δημιουργήσουμε από την κόλαση, αν όχι έναν παράδεισο, τουλάχιστον μια ζωή λιγότερο κολασμένη.

 

Το βιβλίο κλείνει με μια έκκληση προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο να καλέσει την Οικουμένη σε ένα νέο «Πιστεύω» που θα ικανοποιεί και την ψυχή και τον νου, κυρίως των νέων ανθρώπων.

 

Το Πατριαρχείο, όπως το κατάντησαν οι Τούρκοι, έχει μείνει πια άσαρκο. Είναι μόνο πνεύμα. Όμως αυτό είναι που χρειάζεται ο σύγχρονος κόσμος. Ο πολιτισμός της σάρκας επλεόνασε. Ο νέος αιώνας ζητεί τον πολιτισμό του πνεύματος.

 

Σελίδες: 896